Męczennik za wiarę i pojednanie

Urodził się 10 lipca 1894 roku w Odessie. Tam przez pewien czas mieszkali jego rodzice –Aleksander i Helena z d. Wyhowska. Szkołę średnią handlową ukończył w Kamieńcu Podolskim. W 1918 roku wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Żytomierzu. W 1919 roku, z powodu rewolucji bolszewickiej zostaje przeniesiony do Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie. Święcenia kapłańskie otrzymał z rąk swojego biskupa Piotra Mańkowskiego 8 lipca 1923 roku w Buczaczu. Już w seminarium dominowało w nim pragnienie oddania się sprawie pojednania Kościoła prawosławnego z Kościołem katolickim. W 1923 roku podjął studia teologii orientalnej w KUL. Także w środowisku lubelskim starał się budzić szerokie zainteresowanie dla dzieła unijnego. Dekretem bp. A. Szelążka, wystawionym w 1927 roku, zostaje mianowany profesorem teologii orientalnej w Seminarium Duchownym w Łucku.

W 1928 roku wstąpił do Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego (Księża Pallotyni), mając zapewnienie od przełożonych, że w przyszłości będzie mógł poświęcić się pracy dla pojednania Kościołów. Zaraz po nowicjacie pełnił funkcję ojca duchownego w pałlotyńskim gimnazjum w Wadowicach, a następnie był spowiednikiem oraz profesorem w pallotyńskim Wyższym Seminarium Duchownym. W celu pozyskania szerokiej rzeszy kapłanów i wiernych do pracy nad zjednoczeniem chrześcijan, powołał do życia w 1937 roku organizację pod nazwą „Apostolat Pojednania”.

W roku 1939, gdy rozpoczęły się działania wojenne, wyruszył na tereny Związku Radzieckiego, ponieważ był przekonany, że wybiła godzina dla realizacji zamierzeń unijnych. Niestety, w Nowogródku został aresztowany przez władze sowieckie, osadzony w więzieniu w Baranowiczach, a po rocznym śledztwie skazany na pięć lat ciężkich robót w obozie w Uchcie, nad Morzeni Białym. Jako więzień, ks. Szulmiński miał swoją głęboką motywację. Ciężką pracę, głód i poniżenie uważał za pokutę i ofiarę, którą składał Bogu w intencji pojednania Kościoła prawosławnego z Kościołem katolickim. Heroicznie służył więźniom, starał się o ich uwolnienie, potajemnie spowiadał, podnosił na duchu, był dla wszystkich dobrym Samarytaninem. Tam zmarł 27 listopada 1941 roku z powodu obozowego wyniszczenia i wcześniej zadawanych mu tortur. Jego zwłoki pozostały na tamtej nieludzkiej ziemi.

Ks. Szulmiński złożył ze swego życia dobrowolną i całkowitą ofiarę za pojednanie w Kościele Chrystusowym. Heroicznie realizował największe pragnienie Chrystusa „aby wszyscy stanowili jedno” (J 17.20). Jest prowadzony proces beatyfikacyjny na drodze męczeństwa.