8 stycznia 2012 - 8 stycznia 2013

Dnia 9 stycznia 2012 roku mija 150. rocznica narodzin dla nieba Sługi Bożej Pauliny Marii Jaricot (1799-1862), założycielki Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary i Żywego Różańca. Papieskie Dzieła Misyjne w Polsce, podobnie jak i te na całym świecie, pragną przeżyć Rok 2012 jako czas lepszego poznania życia i działalności Pauliny. Kościół w Polsce chce pomóc nam zbliżyć się do tej wielkiej córki francuskiej ziemi, która podobnie jak św. Teresa od Dzieciątka Jezus nigdy na misje nie wyjechała, ale wspierała je bardzo intensywnie i twórczo – duchowo oraz materialnie. Faktycznie, przez swojego brata przygotowującego się do pracy misyjnej w Chinach, Paulina poznała dramatyczną sytuację krajów misyjnych i zrozumiała konieczność działalności wśród nich. Aby to zadanie wypełnić, założyła Dzieło Rozkrzewiania Wiary i zainicjowała Żywy Różaniec.

San Giorgio di Cascia, maleńka miejscowość w Umbrii, położona na wysokości 915 m n.p.m., należy do powiatu Cascia, w prowincji Perugia. Ten niewielki zakątek na ziemi, oddalony o ok. 170 km od Rzymu, jest miejscem rodzinnym Pallottich. Właśnie tam, w roku 1755, urodził się Piotr Paweł Melchior Pallotti, ojciec Wincentego.

Piotr Paweł miał prawie 16 lat, kiedy po raz pierwszy wyruszył do Rzymu. Zamierzał w mieście podjąć pracę, aby zarobić na chleb dla siebie i dla swojej matki Katarzyny, wdowy od 14 lat. Rzym był oddalony o 5 dni drogi od jego rodzinnej miejscowości. Chłopak dotarł tam po raz pierwszy, ale jego ziomkowie od dawna udawali się nad Tyber jesienią, zaraz po zakończeniu prac w polu. W Rzymie mieszkał jego wujek Gaspare Capocetti, syn Magdaleny Pallotti, pochodzącej z San Giorgio. To właśnie on przyjął Piotra Pawła, gdy ten zjawił się w mieście.

Kiedy ojciec św. Wincentego opuszczał dom, matka przykazała mu: „Jeśli będziesz postępował dobrze, możesz pozostać w Rzymie”. Chłopak był więc wystarczająco zmotywowany, by poszukać stałego utrzymania i pozostać w mieście. Minął jeden dzień, potem drugi i trzeci….

W „Martyrologium Rzymskim”, pod data 27 marca, czytamy: „W Turynie, błogosławiony Franciszek Faà di Bruno, kapłan, który łączył swoją kompetencję matematyka i fizyka z zaangażowaniem w dzieła miłosierdzia”. Ale co wspólnego ma z pallotynami ów włoski arystokrata z Turynu, profesor, matematyk, fizyk, oficer wojskowy, architekt, muzyk, w końcu kapłan i założyciel, którego Jan Paweł II wyniósł na ołtarze w 1988 roku? A no ma! Przez swojego starszego brata, Józefa, o którym najpierw kilka słów.

Każdy polski pallotyn zetknął się z pewnością z nazwiskiem Józefa Faà di Bruno, chociażby dlatego, iż był on pierwszym „pallotynem”, który postawił stopę na polskiej ziemi. Faktycznie, przez trzy lata ksiądz Józef kwestował po Europie (Włochy, Francja, Austria, Hiszpania, Niemcy) zbierając pieniądze na budowę kościoła pw. Św. Piotra w Londynie. W ten sposób dotarł również na Ziemie Polskie, wówczas pod zaborem pruskim. Przypomnę, że Józef Maria Faà di Bruno urodził się w 1815 r. w Aleksandrii, nieopodal Turynu. Święcenia kapłańskie przyjął w roku 1838. W 1844 r., już jako doktor teologii, po spotkaniu w Turynie ks. Rafała Melii - wiernego współpracownika Wincentego Pallottiego - postanowił przybyć do Rzymu i zapoznać się bliżej z ideą Apostolstwa Katolickiego.

13 marca 2011 r., Benedykta XVI rozpoczął rekolekcje wielkopostne. Są one przygotowaniem do beatyfikacji Jana Pawła II. Przez 7 dni, Papież i jego najbliżsi współpracownicy z Kurii Rzymskiej, słuchać będą rozważań francuskiego karmelity bosego, ojca François-Marie Léthela, na temat: „Światło Chrystusa w sercu Kościoła – Jan Paweł II i teologia świętych”. Ojciec Léthel ma 63 lata, jest sekretarzem Papieskiej Akademii Teologicznej oraz wykładowcą teologii duchowości na rzymskim Teresianum.

Dedykowanie wielkopostnych rekolekcji przyszłej beatyfikacji Jana Pawła II jest bez wątpienia wydarzeniem nadzwyczajnym w Watykanie i tak wyjątkowym, jak to, że po raz pierwszy od tysiąca lat papież wyniesie na ołtarze swego bezpośredniego poprzednika. Ale nie o tym będzie mowa w dzisiejszym felietonie. To, co skłoniło mnie do napisania kilku słów o tych wyjątkowych rekolekcjach, to wybór tematu. Otóż, francuski zakonnik oprze się w swych medytacjach na postaciach świętych i błogosławionych, którzy w sposób szczególny naznaczyli życie Jana Pawła II, a których „wiedzę świętą” Papież Polak szerzył i rozwijał w katechezach swego pontyfikatu.

ZARYS PREZENTACJI

W tej prezentacji będę zgłębiać, co św. Wincent Pallotti widział jako Apostolstwo i jak, w jego wizji ZAK-u, my, jako członkowie Zjednoczenia, żyjemy dzisiaj tym Apostolstwem. W tym celu przyjrzymy się głównym punktom pozostawionym nam przez św. Wincentego oraz spojrzymy na przykłady, aby wyjaśnić jak inni tym żyją.

Przygotowując się do tego przemówienia przeczytałam różne książki i artykuły, zarysowujące wizję św. Wincentego i bazujące na myślach i doświadczeniach innych. Historie, które wplotę w tę prezentację są historiami ludzi, którzy idą tą drogą od wielu lat – to oni są tymi, którzy wytrwale wnoszą rzeczywistość tej wizji w nasze codzienne życie.

Dziękuję bardzo za przywilej podzielenia się z Wami refleksją o św. Wincentym.

Kilku biografów piszących o św. Wincentym Pallottim podkreśla jego wielorakie apostolskie zaangażowanie w Rzymie. Na Uniwersytecie Sapienza nauczał studentów, był poszukiwanym przez wielu seminarzystów kierownikiem duchowym. Widzimy go odwiedzającego więźniów i chorych w szpitalach, często posługującego tym, do których nikt nie chciał pójść. Dla dziewcząt znajdujących się w niebezpieczeństwie zatroszczył się o miejsce, gdzie znalazły dom oraz o siostry, które darzyły je miłością. Wiele godzin poświęcał na słuchanie spowiedzi, głosił rekolekcje i prowadził misje ludowe. Całe swoje życie poświęcił w służbie drugiemu człowiekowi.

Oczywiste więc jest, że osoba ludzka miała dla Pallottiego ogromną wartość i stanowiła centralny aspekt jego życia i apostolskiej działalności. U podstaw jego służby nie leżał szlachetny humanizm. Pallotti postrzegał osobę ludzką jako żyjącą ponad czasem i przestrzenią..

Cor ad cor loquitur („Serce mówi do serca”) – te słowa znajdujące się w kardynalskim herbie kardynała Johna Henry Newmana będą tematem podróży apostolskiej Benedykta XVI do Wielkiej Brytanii w dniach 16-19 września 2010 roku. Autorem tych słów jest św. Franciszek Salezy (1567-1622). Newman był przekonany, że prawdziwa komunikacja międzyludzka jest możliwa na poziomie serca bardziej niż słów. Prawda bowiem wydobywa się z centrum osoby ludzkiej, jakim jest serce - czytamy w uzasadnieniu zamieszczonym w tych dniach na stronie internetowej http://www.thepapalvisit.org.uk

W ostatnim dniu swej czterodniowej wizyty, Benedykt XVI będzie przewodniczył w Coventry beatyfikacji kard. Johna Henry Newmana.

Sylwetka kardynała J. H. Newmana (1801-1890) jest powszechnie znana. Nie wszyscy jednak wiedzą o jego „rzymskich kontaktach” z Wincentym Pallottim. Otóż, kiedy w 1845 r. Newman przechodzi na katolicyzm, w dwa lata później przybywa do Rzymu, by po rocznej formacji w Kolegium Urbanum, przyjąć święcenia w Kościele katolickim, wstępując jednocześnie do Oratorianów świętego Filipa Neri. To w tym właśnie okresie mają miejsce jego spotkania z Don Vincenzo.

Dwieście lat temu urodził się Vincenzo Gioacchino Pecci, w latach 1878-1903, papież Leon XIII. 2 marca 2010 r., rozpoczęły się we Włoszech obchody tejże rocznicy. Zakończy je 5 września wizyta Benedykta XVI w Carpineto Romano, gdzie 2 marca 1810 przyszedł on na świat. Sympozjum nt. postaci Leona XIII i najbardziej znaczących tekstów jego długiego, trwającego 25 lat pontyfikatu, odbyło się wczoraj na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie. Przypomniano jego życiorys i trzy najważniejsze encykliki: „Aeterni patris” z 1879 r., poświęconej teologii i filozofii, „Rerum novarum” z 1891 r., dotyczącej spraw społecznych, i „Providentissimus Deus” z 1893 r., zajmującej się Biblią. W bazylice św. Jana na Lateranie, gdzie znajduje się grób papieża Pecci, została również odprawiona w jego intencji Msza święta.

Nie wszyscy może wiedzą, że szczególna więź duchowa łączyła późniejszego papieża Leona XIII z naszym Ojcem Założycielem.

22 stycznia 1850 r. zmarł w Rzymie ks. Wincenty Pallotti, już za życia uważany za świętego. Odszedł z przeziębienia i fizycznego wyczerpania, niedługo po zakończeniu organizowanej w Rzymie Oktawy Objawienia Pańskiego, wówczas zwanej świętem Trzech Króli, dzisiaj uroczystością Epifanii. Były to ostatnie uroczystości w jego ziemskim życiu. Od 1836 r. uroczystości całkowicie go pochłaniały, odbywały się pod jego kierunkiem i z jego udziałem. Były też wyrazem i esencją idei jego życia. Dla tej idei poświęcił całego siebie i własne życie. Znalazło to zrozumienie w dekrecie kanonizacyjnym. Dzień jego śmierci uwieczniono w kalendarzu liturgicznym, jako dzień jego narodzin dla nieba.

Pozwólcie, że wyjdę od stwierdzenia bardzo prostego i oczywistego: wasi synowie, bracia, wujkowie…, nie byliby prawdopodobnie misjonarzami, gdyby misje zagraniczne tzw. misje ad gentes, czyli „do ludów i narodów”, nie stały się pasją pewnego Rzymianina, żyjącego w pierwszej połowie XIX wieku, księdza Wincentego Pallottiego. Don Vincenzo – tak Go nazywali Rzymianie. To on otworzył przyszłym Pallotynom, swoim córkom i synom, „misyjne drogi”.